طمع مدیران عامل، تضعیف سازمان در برابر بحران های مالی

بحران مالی کرونا

از نتیجه گیری های اصلی بدست آمده از سوی دانشمندان سازمان آنتورور و تیلبورگ این طور به نظر می رسد که، پس از بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸، سازمان هایی که توسط مدیر عاملانی اداره می شدند که به دنبال ثروت اندوزی چشمگیر بودند، عواقب این شوک را شدیدتر تجربه کردند.

در این مطالعه، محققان از یک نمونه متشکل از ۳۰۱ مدیرعامل، که در سازمان های بزرگ و تجاری آمریکایی مشغول به فعالیت بودند، استفاده کردند تا مقوله طمع مالی بین مدیران عامل و عدم سرمایه گذاری در حوزه ی مسئولیت های اجتماعی سازمان و پیامدهای آن بر مقاومت سازمان ها در برابر بحران مالی جهانی ۲۰۰۸  را بررسی کنند.

منافع اجتماعی و منافع شخصی

در اصل، مسئولیت اجتماعی سازمانی یا CSR در جستجوی تعادل بین منافع سازمان (و مدیرعامل) و سایر ذینفعان مانند کارمندان، مشتریان و همچنین جامعه است. سازمان ها معمولاً سرمایه گذاری در CSR را به عنوان راهکاری می بینند که ممکن است در کوتاه مدت پرهزینه باشد، اما در دراز مدت پربازده است، چرا که ذینفعان از سرمایه گذاری شرکت در حوزه ی مسئولیت اجتماعی، مشارکت بیشتری در سازمان خواهند داشت.

طمع به نوعی با منافع شخصی ارتباط تنگاتنگی دارد و محققان توضیح می دهند که مدیر عاملان حریص، برای نتایج مالی کوتاه مدت بهتر و پاداش بیشتر برای خود، سرمایه گذاری کمتری در CSR می کنند. ترکیب این تصمیم با سیاست های اشتباه حقوق دستمزدی و پاداش کارکنان، تاثیرات منفی به مراتب شدیدتری را برای سازمان رقم خواهد زد.

آسیب پذیری

محققان همچنین دریافتند که طمع مدیر عامل شرکت و عدم تمایل به مشارکت در بین ذینفعان (به دلیل عدم سرمایه گذاری در CSR) ، سازمان ها را در برابر شوک های بیرونی، مانند بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ ، آسیب پذیرتر ساخته است. چرا که در نتیجه ی عدم حمایت ذینفعان و از بین رفتن منابع و واسطه های داخلی، این سازمان ها، طی مدت زمان بیشتری از بحران بهبود یافته و موفق به بازگرداندن قیمت سهام خود، به سطح قبل از بحران می شوند.

یادداشت های مرتبط

Leave a Comment